"Mezzosopraan groeit per aria in rol festivalrevelatie"

REPORTAGE, Van onze verslaggever
Roland de Beer

Gepubliceerd op 30 augustus 2009

UTRECHT -
Het komt zelden voor, maar het Festival Oude Muziek Utrecht ontpopte zich als de bakermat van een nieuwe ster: invalster Josè Maria Lo Monaco.

In de Augustinuskerk zagen de Vlaming en zijn opvolger Xavier Vandamme zaterdag een memorabele invalbeurt: Josè Maria Lo Monaco, een jonge Italiaanse mezzosopraan die de dirigent Mike Fentross en zijn La Sfera Armoniosa Orchestra uit de brand kwam helpen met een reeks aria’s van Händel (de alt Sonia Prina moest afzeggen) bleek een grande dame in de dop.

Per aria groeiend in haar rol van festivalrevelatie, strooide Lo Monaco wat timide haar eerste nootjes rond in een aria uit Giulio Cesare. Ze kwam op temperatuur in magnifiek langzaam werk als Cara sposa uit Händels Rinaldo, eindigde als een vuurspuwende Ariodante, en bewoog een kerk vol oudemuziekgangers tot gejuich en Begeisterungspfiffe.

Met het begrip ‘ster’ laat Oude Muziek Utrecht zich doorgaans niet makkelijk combineren. Repertoire en stijl van uitvoering staan voorop. Ermee aan de haal gaan, wordt niet gewaardeerd. Maar Händel, die een carrière lang in symbiose verkeerde met sterren – hij schreef de ‘oude muziek’ uit Lo Monaco’s invalsterskoffertje voor virtuozen als de castraten Grimaldi en Carestini – zou hier mogelijk hebben gespind van tevredenheid.

Een vocalist die naar musici luistert, en voor kleur en intonatie moeiteloos de golflengte opzoekt van de strijkers en de fraaie fagot en hobo’s van Fentross’ orkest – daar mag Xavier Vandamme, festivalprogrammeur vanaf 2010, méér voor bedenken. Als het nog wil lukken.
Lo Monaco werkte al met dirigenten als Zedda en Muti, en liet haar neus zien in Salzburg en de Parijse Opéra.

Dat is andere koek dan de Geertekerk. Van Lo Monaco, die aan haar acht Händelaria’s nog een negende van Purcell (Dido’s lament) toevoegde
als encore...

Roland de Beer (De volkskrant, 31 augustus 2009)

-------------------

By Campra

"Following an exceptional concert by Josè Maria Lo Monaco during the Festival Oude Muziek Utrecht and the subsequent review by Roland de Beer in today’s Volkskrant"

Ah! the hard life of a music journalist! Attending concerts, what a drag, and then producing something that is interesting, authoritative and educational to read, too. And here, finally, was a golden opportunity.
Last Saturday during the Utrecht Early Music Festival, the young mezzo-soprano Josè Maria Lo Monaco could step in for Sonia Prina for a dazzling Handel recital, with La Sfera Armoniosa and Mike Fentross. They changed the programme somewhat to include pieces Lo Monaco knew, resulting in a splendid array of hits: Venti turbini, Scherza infida, Cara Sposa, L’angue offese…
And she did marvellously well (while Prina, home on doctor’s instructions, listened to the live radio broadcast on Radio 4), adding Dido’s Lament by Purcell to the tasty mix.

Campra-http://thatduo.wordpress.com/2009/08/31/why-we-hate-music-journalists/

--------------------------

Johan van Veen 2009

This leads to two other concerts which were entirely devoted to Handel. First a 'Handel-Pasticcio' [5] as it was called. But a concert with arias from operas and some overtures and concerti grossi is not a 'pasticcio' in the historical sense of the word. But as it is a bit strange to declare Handel one of the 'composers in residence' without paying attention to his operas and an opera production is too expensive for this festival this was the alternative. Originally the singer should be the contralto Sonia Prina, but she was indisposed and replaced by the Sicilian mezzosoprano Josè Maria Lo Monaco. I hadn't heard her name before, but she seems to have made an international career. Having heard her I can understand her success. She has a beautiful voice with a wide range, and she showed her ability to sing with much differentiation and expression. At the start of the concert I found her singing a bit too loud and her vibrato too wide and too frequent. But my ears got acquainted to her volume, which she also varied quite nicely, and she also used her vibrato in various ways and with various intensity. Often it was still a bit too much to my taste, but there were many things I was pleased about. Not only was she able to express the various emotions in the arias from Giulio Cesare, Rinaldo, Amadigi di Gaula and Ariodante, she also added tasteful ornaments and didn't fall for the modern fashion to 'recompose' as it were the dacapos. The La Sfera Armoniosa Orchestra played with verve; I was especially pleased by the contributions of the oboes and the bassoon.

http://www.musica-dei-donum.net/concert_reviews/FOMU2009.html